“Prishtina Jazz Festival” hap edicionin e 13-të mes sfidave dhe magjisë – nata e parë shpërthen me improvizim, traditë dhe energji

Edicioni i 13-të i “Prishtina Jazz Festival” ka nisur me kontrast të fortë mes kaosit teknik dhe bukurisë muzikore që e karakterizon këtë ngjarje. Organizimi, sfidat dhe atmosfera kanë krijuar një tablo të veçantë për natën e parë, ku jazzi ka triumfuar pavarësisht pengesave të para.

Sallë e transformuar, atmosferë intime dhe problem i papritur me energjinë

Amfiteatri i Bibliotekës Universitare në Prishtinë është kthyer në një skenë ndryshe nga çdo vit tjetër. Ndriçimi, transformimi i hapësirës dhe ngjyrat e ngrohta e bënë ambientin shumë më intim. Ndërkohë, vështirësitë me energjinë elektrike rrezikuan nisjen e festivalit, duke shtyrë koncertin e parë për 25 minuta.

“Patëm një problem me rrymën, por e ndreqëm, shyqyr”, u shpreh drejtori i festivalit, jazz-kitaristi Armend Xhaferi, i cili kërkoi falje para publikut.

Dueti Ramadani & Ardani – melankoli, improvizim dhe traditë orientale

Nata hapi dyert me duetin mes pianistit Arben Ramadani dhe muzikantit iranian Javid Ardani me instrumentin tradicional “ney”. Tingujt e pianos krijuan një hyrje terapeutike, ndërsa “ney” solli ngjyra të botës persiane.

Performanca ishte një udhëtim i ngadalshëm drejt bashkimit të dy botëve muzikore – jazzit bashkëkohor dhe traditës së lashtë lindore. Ardani tregoi se kombinimi i traditës iraniane me jazz është ideal për të.

“Herën e parë që e dëgjova këtë instrument, ishte fascinim. E dija që duhet ta fusja në veprat e mia”, tha Ramadani para publikut.

Publiku duartrokiti gjatë, ndërsa dyshja u rikthye në skenë për një pjesë të dytë të improvizuar.

“Zare”, improvizime në Cis-mol dhe një finale me motive shqiptare

Pas pjesëve të para, dueti solli riaranzhimin “Zare”, bazuar në këngën e Tefta Tashkos. Harmonica u ndërthur me pianon duke krijuar një atmosferë të butë, ndërsa improvizimet e Ramdanit dhe Ardanit shpalosën një gërshetim të bukur midis melodive tradicionale shqiptare dhe jazzit.

Në finalen e parë të natës me “Po vijnë krushqit”, u ndje më shumë afërsia midis muzikës shqiptare dhe asaj iraniane. Ardani tregoi se për të, muzika shqipe ishte më e afërt se ajo e Evropës Perëndimore.

Kontrasti i natës – “Driton Bejta Quintet” ndez skenën me ritme të gjalla

Pas qetësisë së improvizimeve, në skenë u ngjit “Driton Bejta Quintet”, me një performancë energjike dhe të mbushur me ritme të gjalla. Hapja me “Rolling” solli dominim të saksofonit dhe kitarës, ndërsa “Funky” e ktheu skenën në atmosferë të pastër groove.

Bejta u shpreh i lumtur që këtë vit u paraqit si udhëheqës i bendit me kompozime të tij.

“Jazzi është demokratik, është i hapur për rryma të reja dhe kombinime të pafundme. Këtë vit doja ta bashkoja jazzin me motive tona”, tha ai.

“Vallja e New Orleans”, “A del për mu pranvera” dhe “Hendrixi me shahir”

Gjatë koncertit, bendi solli një nga momentet më interesante të natës: një gërshetim mes bluesit amerikan dhe muzikës tradicionale të Jugut të Shqipërisë. Publiku e priti me shumë duartrokitje.

Në vijim, veprat “Someone like me”, përpunimi i “A del për mu pranvera” dhe pastaj “Hendrixi me shahir” e mbajtën publikun aktiv dhe të entuziazmuar.

Për këtë të fundit, Bejta shpjegoi:

“Nëse energjia e Jimi Hendrix është simbol i rock ‘n roll, tek muzika jonë e gjejmë te shahirët. Kështu lindi ky kombinim.”

Nata përfundoi me veprën “Hometown”, një përshkrim muzikor i zhurmës dhe kaosit të Prishtinës gjatë ditës – të kthyer në harmoni jazz.

Jazzi triumfon edhe pa VIP-a

Në skenë kishte ulëse të rezervuara për kryeministrin, ministrin e Kulturës dhe kryetarin e Prishtinës, por asnjëri prej tyre nuk ishte i pranishëm. Megjithatë, atmosfera nuk e humbi gjallërinë.

Publiku, muzika dhe improvizimi e mbajtën festivalin gjallë – duke dëshmuar se jazzi në Prishtinë është i gjallë, i fortë dhe vazhdon të rritet edhe pas sfidave.