Nga “Djali” te “Babai”: Regjisori Erson Zymberi na fton në një udhëtim të ndjeshëm teatral në zemrën e familjes

Nga “Djali” te “Babai”: Regjisori Erson Zymberi na fton në një udhëtim të ndjeshëm teatral në zemrën e familjes

Kur dritat e skenës u ndezën për shfaqjen “Djali” në Teatrin e Qytetit të Gjilanit, çdo heshtje, çdo shikim dhe çdo fjalë flisnin më shumë se ç’mund të thoshte vetë teksti. Publiku u ndje pjesë e një bote të brendshme, ku emocionet e fëmijërisë, dhimbja dhe dashuria përziheshin në mënyrë delikate.

Puna e regjisorit Erson Zymberi u shpërblye me Çmimin për Regjinë më të Mirë në fushën teatrale për vitin 2025, njohje nga Ministria e Kulturës. Më pas, “Djali” rrëmbeu edhe çmimin kryesor “Shfaqja më e mirë” në Festivalin e Teatrove në Ferizaj, duke konfirmuar se historia e thjeshtë, por e fuqishme, e autorit Florian Zeller kishte prekur zemrat e publikut dhe kritikëve njësoj, ndërsa regjia e Zymberit i dha jetës çdo ndjesi, çdo heshtje dhe çdo tension të fshehur midis fjalëve.

Pas këtij suksesi, skena tani po përgatitet për të mirëpritur “Babain”, shfaqja e dytë e trilogjisë së Florian Zeller, e cila do të ngjitet së shpejti premierë në Teatrin Kombëtar Eksperimental në Tiranë.

Me aktorë të përzgjedhur nga Tirana dhe regji të hollë, “Babai” shpalos botën e një burri të moshuar që po humb kujtesën dhe lidhjet me realitetin. Përmes marrëdhënies me vajzën e tij, shfaqja na fton të ndiejmë fragjilitetin e kujtesës, dashurinë që qëndron edhe kur gjithçka tjetër ikën, dhe betejën e njeriut me kohën që nuk pret. Çdo skenë është një udhëtim në heshtjen dhe kujtimet që mbajnë familjen së bashku.

Regjisori Erson Zymberi ka bërë të ditur se puna për shfaqjen “Nëna”, vepra e tretë e trilogjisë, do të fillojë në dhjetor, duke mbyllur ciklin e Zellerit me një reflektim të plotë mbi marrëdhëniet familjare, kujtesën dhe dashurinë që e përballon kohën.

Trilogjia e Zellerit – “Djali”, “Babai” dhe “Nëna” – është një udhëtim delikat në zemrën e familjes. Është një histori ku çdo heshtje flet, çdo emocion prek, dhe skena shndërrohet në pasqyrë të ndjeshmërisë njerëzore, duke na kujtuar se lidhjet me ata që duam janë më të fuqishme se koha.